E Gedankegang zu Johannes 1, 1-5.9-11. und 14.
Värse 1-5
Ganz am Aafang
Ds Wort
D Gschicht isch bekannt
‘… und Gott sprach: Es werde…’
Und es isch worde
Das Wort – vor auem Aafang scho
Das Wort - wo aues schafft
Das Wort - wo aues wird
Das Wort - wo aues isch
Unändlech viu meh
Aus dr Klang vo nere Stimm
So viu meh
Aus d Formulierig vo mene Begriff
E Chraft, e Macht, e Würkig
Wo Da-Sii fürerüeft
U Würklechkeit schafft
Das einte Wort
Wo jedi Würklechkeit schafft
U usserhalb vo däm Wort gits nüt
Das heisst: Usserhalb vo däm Wort
Gits nid emau nüt
Wiu es keis Usserhalb git
Vo däm, wo das Wort isch
U i däm Wort wurzlet ds Läbe
Ds Läbe vo de Mönsche
Ds Läbe vo auem, wo isch
Nüt, wo isch, het si Ursprung
A mene andere Ort
Aus i däm einte Wort
Värse 9-11
Das Wort isch das Liecht, wo Läbe bringt
U wie das Wort isch ds Liecht scho immer da
Liecht am Aafang
Liecht am Ändi
Liecht überall und immer
Immer
U i tschegges nid...
Cha nis überhoupts tschegge?
Cha nis je begriiffe?
Wie söu i das Wort, das Liecht
Je chönne begriffe
Erfasse oder verstah?
Mir isch das aues
Viu ds höch
Viu ds wiit
Viu ds gross
U das Liecht
Isch viu ds häll
Überforderet mis Luege
Bländet mi unändlech
U i gseh nüt meh
Gar nüt me
Öb i jitze d Ouge zuetue
Wius mi bländet
Oder öb i d Ouge wider uftue
Unds mi bländet
Gseh tue ni so oder e so
Nüt
U ou wenn das Liecht überall isch
U ou wenn aues dür das Wort entstande isch
Ou ig
U no wenn i das wott gloube
Wie söu i de?
Es überstigt mini Müglechkeite
Es überstig mini Müglechkeite
Eigentlech isch es schreg
Wiu d Ahnig isch da
Dass es das Liecht git
Aber i gsehs nid
Wius e so häll isch
Dass i, wenn i luege
Eifach nüt
Gar nüt erchenne
Natürlech nid
Wie söu i o?
U we ni d Ouge zue tue
Bi ni wider im Dunkle
U gseh ersch rächt nüt
Värs 14
Wenn me nume das Liecht chönnt abe bräche
Wie düür nes Prisma
I milliarde Farbtön unterteile
I tuusig Grüen vo Waud u Fälder
I hälls Himmublau u dunkus Ozeanblau
I die unzählige Rot vo de Rose u vor Gluet
I gleissends Wyss vo Schnee u liechtbeschinene Wouche
I goudigs Sunneliecht u funkelnde Stärneglanz
We me nume das Liecht chönnt abe bräche
Uf ds Gsicht vo mene Mönsch
Vo mene Gägenüber
Erfahrbar, nahbar
Hörbar, sichtbar
Bi üs, mit üs, für üs
U de lise ni
Er, das Wort, wurde ein Mensch
Oder wie das dr Luther schribt
Das Wort wurde Fleisch
U de, de dänki de gliich
Das isch mir jitze ds banal
I würd so viu lieber
Dr ander Wäg ume ga
Grossartig u souverän
Gott dänke
Gott erchenne aus ganzes
Gott begriiffe
Gott erfasse
Aber i dä Wäg
Wo Gott ggange isch
Dä Wäg
Vom Grosse i ds Chliine
Dä blibt mir verschlosse
Dä cha ni nid ga
Mi Wäg füehrt auem aa
Müehsam u demüetig
Schritt für Schritt
Vom Chliine uf ds Grosse zue
Wenn i mis Mönsch-Si
Mit au sine Gränze
De ändlech cha akzeptiere
U mi vom Grössewahn cha löse
Gott mit mim Dänke u Füehle u Sii
Wölle chönne ds erfasse
De entdecke ni
Villich
Das Wort, die Gägewart
I de tuusig Grüen vo Waud u Fälder
Im Blau vo Himmu und vom Ozean
Im Rot vo Blueme u im Rot vom Füür
Im gleissende Sunneliecht und im Dunku vo dr Nacht
I däm Mönsch, wo mir Gägenüber steit
I däm Nöigeborene,
Wo wie schüsch niemer
Gottes Liebi
Gottes Liecht
I üsi Wält treit het
Gott wird Mönsch
Gott wird Schöpfig
U ersch e so
Hörbar
Sichtbar
Nahbar
Erfahrbar
Kommentar verfassen